“Het leven is een gegeven, en elke dag is een geschenk”
Dit is de reden waarom ik doe wat ik nu doe.

“Seeds must penetrate darkness before
it can ascend towards the light”

In 2016 verloor ik onverwachts mijn vader. Dit verlies deed de verborgen bubbel waarin ik leefde barsten en werd de kern van elke stap die ik tot nu toe zet..

Het voelde in die tijd alsof er een vochtige deken van emoties over mij heen werd gelegd.. En ik kwam er maar niet onder vandaan.

Met nog geen lichtstraaltje onder een kier dat mij ontsnappingsmogelijkheden bood, en door de uiteenlopende emoties en soorten verdriet kwam ik met mezelf in de knoop. Te-veel-prikkels.

Ik voelde me anders en wilde anders.. Ik wist alleen niet hoe..

Ik sloot me aan bij een meditatie centrum en volgde daar de beginnerscursus tot ik uiteindelijk bij de gevorderde groep behoorde.

Ondanks dat dit zorgde voor meer rust en overzicht in mijn hoofd en dagelijks leven zorgde het niet voor een confrontatie met de kern van ‘het probleem’.

Tijd voor professionele hulp. En zo kwam ik uiteindelijk in een trechter terecht waarbij ik als persoon eens helemaal uit elkaar werd getrokken (en dan niet op de plezierige manier).

Luisteren, reflecteren en spiegelen..

Er werd ADHD geconstateerd; gevold door gedragstherapie.
En zo ontstond ‘Project Odett’ (toen alleen nog in m’n hoofd).

Ik leerde gaandeweg dat ik wél mijn emoties kon herkennen en benoemen; dat ik mezelf wél onder controle kon houden; dat ik wél de gedachtes in mijn hoofd kon sturen; en dat ik mezelf wél kon verwoorden. Ik kreeg handgrepen gebaseerd op mij; zodat ik wél met mezelf kon omgaan.

Ik raakte gefascineerd; over mezelf, emoties en het écht communiceren ervan.
Wat kan ik nog meer wél? Hoe ver wil ik hierin gaan?

M’n oude stem ken ik,
die was makkelijk; volgend, masker op en emoties negeren.
Aan de ‘nieuwe ik’ moet ik zelf nog wennen.
Deze is realistischer, solo en kijkt recht in de spiegel (.. ik doe m’n best).

Ik blijf bezig haar te leren kennen..

“When a flower doesn’t bloom
you fix the environment in which it grows, not the flower”

“Echt doen he”
“Ja pap”
En daar ga ik..

In 2013 -na een jaar in Engeland gestudeerd te hebben- was plan A om zo snel mogelijk richting Australië te vertrekken; naar mijn oom en tante toe en de wereld in.

Deze planning werd gewijzigd [en vergeten] toen ik bijna direct in de functie als grafisch ontwerper viel. De functie ik vanaf Augustus 2018 heb opgezegd.

In de eerste twee jaar -als een God in Frankrijk- van mn salaris te hebben geleefd (vanaf moeders huis uit) werd ik 25.
En zoals zij altijd zei; ‘Dan wordt het tijd om volwassen te worden’.
.. So I did.

Vanaf dat moment ging het snel.
Ik kocht mijn eigen huisje, maakte dit een thuis, schafte een auto aan..
en.. in een oogwenk.. begaf ik mezelf twee jaar later tussen de tweede hypotheekgesprekken en keukengiganten op zaterdagochtend.
Caught up in life.

“Wtf ben ik aan het aan doen..”

Ik heb ervaren dat de meeste eye-openers komen van de mensen waarvan je het niet van verwacht. Een totaal ander inzicht of -in dit geval- een verleden.
Deze persoon liet mij herinneren, iets dat ik vergeten was.
In plaats van ‘de wereld te zien’ waar ik als kind over sprak, was ik nu bezig met het tegenovergestelde. Iets waarvan ik mentaal merkte -en mijn omgeving ook- dat het mij diep van binnen nu niet gelukkig maakte.

Samen met mijn toenmalige vriend besloten we alles los te laten en door Azië te trekken. We zeiden onze baan op; verkochten m’n huis; bespraken de route en hadden het er met de omgeving over. Zo werd het echter en echter..

Liefde, genegenheid en trouw.
Maar ook miscommunicatie, agressie en onbegrip.

Helaas gooit het leven soms te veel shit tegelijk, en als je dan mentaal even niet sterk genoeg in je schoenen staat -door alle factoren die meespelen-
kan dat raar uitpakken..

Twee jaar van;
De donkerste dagen zien – naar het donker begrijpen;
In de war zijn van emotie – naar een geslaagd behandelingsjaar;
In strijd zijn met verdriet – naar het een plekje geven;
Een eigen koopwoning in Rotterdam – naar samenwonen in Ridderkerk;
Samen groeien – naar samen een ziel verliezen;
Een familie erbij krijgen – naar deze weer moeten missen;
Denken dat je gek wordt – naar ProjectOdett;
Van samenwonen – naar geen eigen bed meer hebben;
Je hart geven in een relatie – en alleen overblijft met lessen

Veel verloren in een korte tijd.
Terug naar plan A; Australië.

“It’s better to know and be disappointed,
than to never know and always wonder”

Ik wil ervaren hoe het voelt om écht niets te moeten. Ik wil weten hoe het is om niet naar de klok te hoeven kijken. Ik wil los van het standaard leventje dat ons voorgeschoteld wordt. Ik wil dichterbij bij de natuur. Ik wil.. ik wil zoveel.

Van willen komt dromen; en dromen worden realiteit door te doen.
Alsof je een stukje aan je eigen puzzel legt; een stukje van je zelf.

Ik ervaar dit als ik op mijn motor zit.
Het zijn vlagen..
een zwevende emotie die me wil laten dansen, met dat ding, op de weg. Euforie, trots en tegelijkertijd zo vertrouwd.
Dit is wat ik wil zijn; dit ben ik.
Een puzzelstukje.

“A ship is always safe at shore,
but that’s not what it’s build for”

“Waarom ga je niet op je motor?”
Dat is de vraag die ik vaak krijg..

Maar voor een meisje dat chronisch teveel endorfines door haar lichaam heeft stromen (zo voelt het), is reizen met de fiets ideaal. Naast de energie die ik daarbij kan geven maakt het ‘t leven ook simpel en tegelijkertijd avontuurlijk.

Een bus is gesloten.
De auto gaat te snel.
M’n motor is nooit geluidloos.
Lopen is weer langzaam.

De fiets; mijn therapeut.

Geen tijden.
Geen uitgestippelde routes.
Geen ongewenste personen.

” There’s a lot of shit I just don’t care about anymore “

In het sprookje van ons systeem geloof ik al jaren niet meer; de wetenschap is op een punt dat we voor eigen ‘God’ spelen; de media die in de hersens zit van al hun volgers; het geld en de macht die het vaak wint van het goede; en ondertussen putten we de aarde uit alsof we er nog eentje als reserve hebben..

Zoveel beslissingen waar we de controle niet over hebben waardoor het enige wat je kunt doen is te accepteren.. En er het beste van te maken.

Zoveel zinloze onderwerpen die ons voorgeschoteld worden,
en ondertussen vergeten we de zin van ons eigen bestaan..

Mensen kampen met onrust, depressies en angsten; ik denk doordat ons voorgeschoteld wordt wat ons gelukkig dient te maken, terwijl we vergeten dat we elk een individu op zich zijn, met elk zijn eigen behoeftes.

Ik zeg; fuck this.
Back to basics;

Alleen ik, de weg en m’n camera om alles vast te leggen.

“Grow through what you go through”

Dit is een stukje van mezelf dat ik wil delen zodat er begrepen wordt
-in grote lijnen- waarom ik doe wat ik nu doe.

Waarom ik de keuzes maak die ik nu maak.